Dlaczego podczas święta Przemienienia Pańskiego święcimy owoce?

Przemienienie Pańskie świętuje się po zbiórce zboża (na północy, a na południu-wcześniej) po dojrzewaniu owoców. Ponadto kiedy wszystko osiąga dojrzałość. Szczególnie na południu. Jest to symbol dojrzałości, pełności przyszłego Królestwa chwały, ale po trudach naszego krzyżowego życia.

Rajskie płody. Mimo woli chce się o nich wspomnieć, kiedy widzi się przyniesione do cerkwi jabłka, winogrona, grusze aby zostały poświęcone w dzień tego święta.

Robi się to nie tylko dlatego, że w tym czasie dojrzewają owoce, ale też dlatego, iż tu właśnie znajduje się związek z odrodzeniem twarzy. Przypominają one zniszczone rajskie szczęście, a z drugiej strony – pocieszają nas obietnicą, że i w przyszłym życiu będą niejakie piękne rozkosze.

Sama słodycz smacznych płodów mówi o tej radości, która czeka na sprawiedliwych w Królestwie chwały: przypomina o tej duchowej słodkości, którą przeżył ap. Piotr wraz z innymi uczniami na górze Tabor: Господи! как нам хорошо! (Мк. 9, 5). To samo przeżył Н. А. Мотовилов w rozmowie z prepodobnym Serafinem podczas jego przemienienia. Oczywiście, Królestwo Boże nie jest jedzeniem i piciem, mówi ap. Paweł, a jest prawdą, światem i radością w Duchu Świętym
(Рим. 14, 17); ale człowiek, podczas swojego dążenia do obrazowego, widzianego rozumienia niewidzialnych rzeczy – chce wyrazić duchowe prawdy poprzez wewnętrzny, zrozumiały obrzęd poświęcenia owoców.

Tak i tutaj: przyszłą prawdę chwały Królestwa Bożego wierzący chrześcijanin przedstawia przy pomocy słodkich plonów.